در آسمان تو پرواز میکنم
عصری غمگین و غروبی غمگینتر
در پیش
من بیزار از خود و از کرده ی خویش
دل نامهربانم را به دوش میکشم
تا آن سوی مرزهای انزوا پنهانش کنم

در اوج نیزارهای پشیمانی
قبرهای سیاه و سرگردان
که با من از یک طایفه اند سلام میگویم
تو باور نکن اما من عاشقم
رفتن دلیل نبودن نیست
در غروب اسمان تو شاید
در شب خویشتن چگونه بی تو گم شوم؟؟؟...
تو را تا فردا تا سپیده خواهم برد
و با یاد تو و با عشق تو خواهم مرد
تو باور نکن اما من عاشقم!!!

عشق اجباری می میرد، جوهر عشق آزادی است

 عشق قابل مقایسه با اطاعت، حسادت و ترس نیست

 هنگامی که هواخواهان عشق در اعتماد، برابری و احتیاط

 رندگی میکنند،

 در خالصترین، کاملترین و نامحدودترین شکل خود به سر می برند ...

شب مرگ تنها نشیند به موجی                         رود گوشه ای دور و تنها بمیرد

در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب                    که خود در میان غزل ها بمیرد

گروهی برآنند کاین مرغ شیدا                              کجا عاشقی کرد آن جا بمیرد

شب مرگ از بیم آن جا شتابد                               که از مرگ غافل شود تا بمیرد

من این نکته گیرم که باور نکردم                           ندیدم که قویی به صحرا بمیرد

چو روزی ز آغوش دریا برآمد                                  شبی هم در آغوش دریا بمیرد

تو دریای من بودی آغوش واکن                             که می خواهد این قوی زیبا بمیرد

گاهی در زندگی نیاز هست که در برابر خیلی از افراد نامرئی شویم. چرا که کسانی میخواند ما را وسیله ای برای رسیدن به چیزهای بی ارزش قرار دهند؛ در مقابل این افراد باید نامریی شد و این کار آسانی است. فقط کافیست که راه کار را بدانیم. اگر کسی ما را قبول داشته باشد، فقط خود ما را میخواهد و کاری به کشور و نژاد و نسل مان نخواهد داشت. کاری به امتیازاتی که داریم ندارد. فقط ما برایش مهم هستیم نه پول، نه ثروت، نه مقام، نه سند؛ همگی بی ارزش هستند و ارزش واقعی فقط خود ما هستیم. حال اگر ما خود واقعی را نشان دادیم و اطرافیان پراکنده شدند، به این اصل میرسیم که تنها خود ما برای آنها ملاک نبوده ایم و آنها به خاطر امتیازاتی که داشتیم توقع با ما بودن را داشتن و ما کارابزاری بودیم برای آنکه آنها به اهدافشان برسند. نامریی شدن کار آسانیست، تا وقتی که جستجوگری پیدا شود و نامریی وجود ما را پیدا کند ....

آنکه عمیقا" به خوشبختی خود علاقه‌مند است،

 همواره به خوشبختی دیگران نیز علاقه مند خواهد بود،

 اما نه به خاطر دیگران.

در ژرفای وجود به خودش علاقه مند است،

 به همین دلیل یاری می‌‌رساند.

اگر در دنیا به همه بیاموزند که خود را دوست بدارد،

 تمام دنیا خوشبخت خواهد شد.

 امکان شوربختی از میان خواهد رفت