در میان همگان  بیکس و تنها باشی

هنگامی که از پنجره ی عشق به هستی نگاه میکنیم،

همه چیز رنگ میگیرد،

هویت پیدا میکند، معنا میابد.

 دیدن با نگاه عشق است که دگرگونی را میسر میکند.

 اصلا صحبت از برهان و استدلال در میان نیست؛

 خدا را نمیتوان ثابت یا رد کرد.

 صحبت از دلی است که ظرفیت عشق را دارد.

 اگر دل از عشق سرشار باشد و مانند چشمه بجوشد،

 آهسته آهسته و آرام حضور او را احساس خواهیم کرد.

 عشق به انسان قابلیت لازم را عطا میکند،

حساسیت لازم را میبخشد؛.

 و فرد را به سوی بیکران پرتاب میکند

 ودر معرض لطف ایزد

قرار میدهد...

به سوی تو، به شوق روی تو        

به طرف کوی تو

سپیده دم آیم         

مگر تو را جویم

بگو کجایی؟



نشان تو گه از زمین گاهی

ز آسمان جویم

ببین چه بی پروا

ره تو می پویم

بگو کجایی.....



کی رود رخ ماهت از نظرم

به غیر نامت کی نام دگر ببرم

اگر تو را جویم

حدیث دل گویم

بگو کجایی؟



به دست تو دادم

دل پریشانم

دگر چه خواهی

فتاده ام از پا

بگو که از جانم

دگر چه خواهی



یکدم از خیال من

نمی روی ای غزال من

دگر چه پرسی ز حال من



تا هستم من

اسیر کوی توام

به آرزوی توام

اگر تو را جویم

حدیث دل گویم

بگو کجایی؟



به دست تو دادم

دل پریشانم

دگر چه خواهی

فتاده ام از پا

بگو که از جانم

دگر چه خواهی...؟؟؟

"عبدالله الفت"

اغلب خود را درحال زیستن بر بالای کوهی.

 در توفان خیز ترین

 ( ونه سرد ترین ) سرزمین جهان

 تصور می کنیم .

 آیا چنین جایی وجود دارد؟؟

 اگر وجود دارد . روزی به آن جا

 خواهم رفت.

 وقلبم را به نقاشی و شعر

 تبدیل خواهم کرد...

                                                             ( جبران خلیل جبران )